UZUN BİR ARANIN ARDINDAN FİZİĞE BAŞLANGIÇ

Hayat, sabah saatlerinde kalktı ve oruçlu olmadığı için annesinin ona hazırladığı kahvaltıyı yedi. Sonra saçını taradı biraz ve topladı. Telefon gelince Hayat ve annesi dışarı çıktı. Dışarıda biraz servis bekledikten sonra servis geldi ve yola çıktılar.
Çok geçmeden kuruma vardıklarında Hayat servisten indi ve kuruma kendi kendine girdi. Bu hareketi herkesi şaşırtmıştı ve annesi dedi ki;
-Yalnız gelebilirsin herhâlde? 
Hayat bunu duymazdan geldi tabiki. İçeri girip bir koltuğa oturduğunda telefonu eline aldı. Eda'dan bir mesaj:
-Kuruma gittin mi bebiş?
Hayat:
-Şimdi geldim.
Eda:
-Ben yoldayım geliyorum.
-Sen istersen odaya geç.
Hayat, bu mesajın üstüne ne yapacağını bilemedi ve beklemeye başladı. Annesiyle kalktılar. Her zaman yaptıkları gibi koridorun sonundaki kapıyı açmaya çalıştılar. Kapı açılmadı. Annesi:
-Bekleyelim biraz şurada.
Hayat:
-Aynen. 
Tam geri dönüyorlardı ki koridorda Yasin hocayla karşılaştılar. 
Yasin Hoca:
-Odaya geçseydin ya? Neyse gel gidelim.
Yasin Hoca, Hayat ve annesi ayakkabılarını çıkarıp odaya girdiler.
Hayat odaya şöyle bir göz attıktan sonra her zaman yaptığı gibi prese çıkarak hareketlerine başladı. Annesi de odaya girdiği için biraz daha rahattı. Annesi, Yasin hocayla biraz top oynadı. Çok geçmeden Eda arka kapıdan içeri girdi. Eda:
-Hoşgeldiniz. Kusura bakmayın geç kaldım nasılsınız?
Hayat:
-İyiyiz sen nasılsın?
Eda:
-Hastayım bebiş ya.
Hayat:
-Geçmiş olsun. 
Annesi:
-Geçmiş olsun ne oldu?
Eda:
-Bilmiyorum otobüsten indim, bayılıyordum az daha.
Hayat:
-Çok geçmiş olsun. İyi misin?
Eda:
-İyiyim iyiyim sorun yok.
Hayat:
-İyi, devam edelim öyleyse.
Hayat egzersizlerini yapar. Diz kenetleme yaptıktan sonra koşu bandına geçerler. Hayat terliklerini giyerek koşu bandına çıkar ve 5 dakika yürüyüşünü yaptıktan sonra ders biter.
Hayat ve Eda koşu bandından tam inerler ki annesi Hayat'ı almaya gelir. Her zamanki gibi konuşurlar. Eda, Hayat'la  baya bir vedalaştıktan sonra işine döner. Hayat ve annesi oradan çıkarlar. Dışarı çıkıp servise binerler ve eve gelirler.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 40: SEBEBİ YOK SEVGİMİZİN

Resim
sebebi yok sevgimizin Hayat, İnanç'tan tüm bu başına gelenlerin sebebini bekliyordu. Bir açıklama, bunca şeyin neden olduğunu bilmek onun da hakkıydı. İnanç derin bir nefes aldı ve anlatmaya başladı: -Hayat bak çok saçma ama sebebi yok yani. Tamam haklısın amcam yüzünden geldim tamam doğru birsürü yalan söyledim, ama seni seviyorum ve bu yalan  değil. Hayat: -Sebepsiz mi herşey? Boş yere durup dururken hayatımın içine ettin. Teşekkürler gerçekten yani sen olmasan ne yapacaktım ben bu hastalıklı halimle acaba? Ya siz bana karşı mısınız? Ben tam olayı unutuyorum normal hayatımı sürdürmeye çalışırken neden sürekli başıma iş açıyorsunuz? İnanç: -Hayat sakin ol. Benim suçum yok. Hayat: -Suçun büyüğü sende değilse ben de bir şey bilmiyorum. Hale bak ya, sen normal bir çocuk gibi binbir zorlukla büyü et sonra birilerinin amcası yüzünden ömür boyu bir hastalığın gölgesinde yaşa! Sonra da hiç alakasız biri "seni seviyorum" yalanlarla falan aklını çelsin. Ne bu İnanç ge...
Devamı

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 50; HAYAL VE GERÇEK

Resim
Hayat, son olanlardan sonra artık İnanç'la görüşmüyordu. Hayattan bıkkın bir Hayat vardı artık. Hiç bir şeyi eskisi gibi büyük bir mutlulukla yapmıyordu.  Can: -Abla sen İnanç abiyle küs müsün? Hayat: -Ne alaka? Yani neden böyle düşündün ki? Can: -Geçen gün seni sordu doktor yürüyüş vermiş ablan müsait olunca beraber yürürüz, dedi. Hayat: -Sen ne dedin? Can: -Geçmiş olsun dedim bir yerinde bir şey var mı diye sordum. Hayat: -O ne dedi? Can: -İyiyim yok birşeyim, dedi.  Hayat: -Başka bir şey dedi mi? Can: -Yok abla hem bana niye soruyorsun? Ben sizin aracınız değilim diye biliyorum ama. Hayat: -Bir daha konuşursan ona dedi ki; ablam seni sevmiyor boşa hayal kurmanın manası yok. Can: -Ben karışmıyorum hem gerçekten sevmediğine emin misin? Hayat: -Senin bir yere gitmen gerekiyordu sanırım dimi? Spor falan hadi canım kardeşim git sen en iyisi. Can: -Abla ben çocuk değilim biliyorsun dimi? Hayat: -Büyüdün de bana karşı mı geliyorsun sen? Can: -Biz neden normal kardeşler...
Devamı

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 49: BİR SEN ÖNEMLİSİN ARTIK

Resim
Bir sana Birisi gördü mü ki bizi acaba? İnanç var ya bazen kızdım falan ama hakiki dostmuş. Sen ne dersen de ben buradayım dedi bana ve dediği gibi de yapıyor. Onunlayken her derdimi unutuyorum artık. Sanki hiç derdim yok gibi bakıyor bana. Tamam, güven vermedi bana hiçbir zaman, doğru ama benim ondan korktuğum kadar o da benden korkuyor hissediyorum.  Hem başkasıyla olmasına göz yummak büyük bir acı verir bana. İnanç, benimle olmak için o kadar oyun çevirmişken onu hayal kırıklığına uğratmak olmaz.
Devamı