GÖRÜNMEYEN YORGUNLUKLAR
/BENİM YOLUM
Herkes dışarıdan bakınca “mutlu, her şeyi yolunda” biri zanneder ama belki de o kişi sessizce kendi yolunu çizmeye çalışıyordur; kimse fark etmez.
Duygularını anlatamaz, düşüncelerini paylaşamaz; içine kapanık görünür ama aslında içinde çok sosyal bir yan vardır.
Kendi kendine konuşur, olmayacak senaryolar kurar çünkü bazen insanın hayatta en iyi anlaştığı kişi gerçekten kendisidir.
Sonuçta herkes kendi yolunda yürür ve bu yolda kişinin kendisinden başka dayanağı olmaz. Hepimiz bir yerde yalnız sayılırız.
GÖRÜNMEYEN YORGUNLUKLAR
İnsan kendi yolunu çizmeye çalışırken, o yolun ne kadar engebeli olduğunu kimse bilmez.
Bazıları için yürümek bile cesaret işidir; bir adım bile önce düşünmekle başlar.
Dışarıdan normal hayatına devam ediyor gibi görünür ama içten içe sürekli bir denge arar.
Korkuları, düşüşleri, sessiz çabaları kimsenin gözüne çarpmaz.
Belki de bu yüzden en çok kendi içindeki sesi duyar; bazen tek dost, tek dayanak, tek yol gösterici o iç sestir.
Bu yalnızlık değil aslında…
Sadece kimsenin göremediği bir yorgunluğu taşırken insan ister istemez kendi kabuğunda büyümeyi öğrenir.
Ve sonra fark eder ki:
Sessiz yürüyenler aslında en çok mücadele edenlerdir.
MÜCADELE
Mücadele hiç bitmez; hayat zaten mücadeleyle örülüdür.
Korkaklar bu mücadeleden kaçar, güçlüler ise hayata tutunma savaşı verir — ama çoğu zaman görünmez bu savaş.
Olsun.
Önemli olan savaşın görünür olup olmaması değil, insana ne kattığıdır.
Düşe kalka, korka korka, titreyerek veya cesaretle…
Asıl değer, içten içe nasıl büyüdüğündedir.
Gün gelir, kimsenin bilmediği o görünmeyen yorgunluk, insanın en sessiz ama en güçlü öğretmenine dönüşür.
Yorumlar
Yorum Gönder