İNANÇ VE HAYAT 1. BÖLÜM

İnanç mahalleye yeni taşınan yirmili yaşlarında, uzun boylu, zayıf ama güçlü bir gençti. Üniversiteye bu sene başlamış ve okulunda gayet iyi bir öğrenciydi. Ailesinin tek çocuğuydu. Ama ailesiyle arasında pek çok sorunları vardı. 
Hayat ise doğduğundan beri aynı mahallede oturan, mahalleye gayet aşina olan ama çok dışarı çıkmayı tercih etmeyen bir genç kızdı. O da üniversiteye yeni başlamış ve bazı sıkıntılarından ötürü açıktan okumayı tercih etmiş bir öğrenciydi. Ailesinin tek kız çocuğuydu. Bu yüzden ailesinde en çok değer gören oydu. Tek kız olmasının yanı sıra ailesinin ilk çocuğuydu. Ailesiyle arası ufak tefek tartışmalar, yanlış anlaşılmalar dışında gayet iyiydi. 
İnanç bir gün mahallede bir etkinlik yapıp herkesle tanışmak istedi. Çünkü bu mahallede uzun kalacaktı ve henüz hiç kimseyi tanımıyordu. Davetiye bastırıp mahalledeki her kapıya astı bu davetiyeleri. Aynen şöyle yazıyordu davetiyede;
"Merhabalar ben İnanç mahallenize yeni taşındım ve şimdiden çok beğendim. Sizin için de uygun olursa cumartesi günü saat 13.30da mahallenin parkında bir organizasyon düzenliyorum bu organizasyonda hepinizi görmekten mutluluk duyarım."

Her kapıya bu davetiyeleri astıktan sonra mutlu bir şekilde evine döndü. Aklından böyle bir fikir geçtiği için kendisiyle gurur duyuyordu. Ama daha da önemlisi acaba mahalle sakinleri bu davete icabet eder miydi?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 40: SEBEBİ YOK SEVGİMİZİN

Resim
sebebi yok sevgimizin Hayat, İnanç'tan tüm bu başına gelenlerin sebebini bekliyordu. Bir açıklama, bunca şeyin neden olduğunu bilmek onun da hakkıydı. İnanç derin bir nefes aldı ve anlatmaya başladı: -Hayat bak çok saçma ama sebebi yok yani. Tamam haklısın amcam yüzünden geldim tamam doğru birsürü yalan söyledim, ama seni seviyorum ve bu yalan  değil. Hayat: -Sebepsiz mi herşey? Boş yere durup dururken hayatımın içine ettin. Teşekkürler gerçekten yani sen olmasan ne yapacaktım ben bu hastalıklı halimle acaba? Ya siz bana karşı mısınız? Ben tam olayı unutuyorum normal hayatımı sürdürmeye çalışırken neden sürekli başıma iş açıyorsunuz? İnanç: -Hayat sakin ol. Benim suçum yok. Hayat: -Suçun büyüğü sende değilse ben de bir şey bilmiyorum. Hale bak ya, sen normal bir çocuk gibi binbir zorlukla büyü et sonra birilerinin amcası yüzünden ömür boyu bir hastalığın gölgesinde yaşa! Sonra da hiç alakasız biri "seni seviyorum" yalanlarla falan aklını çelsin. Ne bu İnanç ge...
Devamı

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 50; HAYAL VE GERÇEK

Resim
Hayat, son olanlardan sonra artık İnanç'la görüşmüyordu. Hayattan bıkkın bir Hayat vardı artık. Hiç bir şeyi eskisi gibi büyük bir mutlulukla yapmıyordu.  Can: -Abla sen İnanç abiyle küs müsün? Hayat: -Ne alaka? Yani neden böyle düşündün ki? Can: -Geçen gün seni sordu doktor yürüyüş vermiş ablan müsait olunca beraber yürürüz, dedi. Hayat: -Sen ne dedin? Can: -Geçmiş olsun dedim bir yerinde bir şey var mı diye sordum. Hayat: -O ne dedi? Can: -İyiyim yok birşeyim, dedi.  Hayat: -Başka bir şey dedi mi? Can: -Yok abla hem bana niye soruyorsun? Ben sizin aracınız değilim diye biliyorum ama. Hayat: -Bir daha konuşursan ona dedi ki; ablam seni sevmiyor boşa hayal kurmanın manası yok. Can: -Ben karışmıyorum hem gerçekten sevmediğine emin misin? Hayat: -Senin bir yere gitmen gerekiyordu sanırım dimi? Spor falan hadi canım kardeşim git sen en iyisi. Can: -Abla ben çocuk değilim biliyorsun dimi? Hayat: -Büyüdün de bana karşı mı geliyorsun sen? Can: -Biz neden normal kardeşler...
Devamı

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 49: BİR SEN ÖNEMLİSİN ARTIK

Resim
Bir sana Birisi gördü mü ki bizi acaba? İnanç var ya bazen kızdım falan ama hakiki dostmuş. Sen ne dersen de ben buradayım dedi bana ve dediği gibi de yapıyor. Onunlayken her derdimi unutuyorum artık. Sanki hiç derdim yok gibi bakıyor bana. Tamam, güven vermedi bana hiçbir zaman, doğru ama benim ondan korktuğum kadar o da benden korkuyor hissediyorum.  Hem başkasıyla olmasına göz yummak büyük bir acı verir bana. İnanç, benimle olmak için o kadar oyun çevirmişken onu hayal kırıklığına uğratmak olmaz.
Devamı