İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 43:YILIN İLK SABAHI

Geçen yıl
Hayat dün gece çok geç yatmıştı. Televizyondaki yılbaşı programlarını izlemişti.
İnanç da tüm gece düşünmüş taşınmış ve planlar kurmuştu. Bu yıl Hayat'la arasında hiçbir sorun kalmamalıydı.
Sabah kalkıp Hayat'a mesaj attı. "Mutlu yıllar."
Hayat dün gece geç yattığı için sabah çok geç uyanmıştı. Annesi kaç defa çağırmış fakat Hayat uyanık olduğu halde yataktan kalkmamıştı.
Annesi Hayat kalmayınca Can'ın kalkmasını bekledi. Can, en azından Hayat kadar uykuya düşkün değildi. Can hemen yataktan kalkıp odaya geçti. Hayat, "keşke önce ben kalksaydım" diye aklından geçirdi ve hemen kalkıp çoraplarını giydi. Yatağın başucunda çıkarttığı kıyafetlerini de giyerek yüzünü yıkamaya gitti. Yüzünü yıkarken annesi de masayı hazırlamıştı. 
Yüzünü yıkadıktan sonra masadaki yerine geçti. Annesinin onun için hazırladığı tabaktaki börekleri yedi. 
Annem neden bana özel tabak hazırlıyor, beni kendilerinden ayrıştırdılar iyice? Diye düşünmeden edemiyordu. Belki de bu ayrışma yüzündendir, her sabah kahvaltıda kaşlarının çatık, moralinin bozuk olması. Annesi aslında kötü bir niyetle özel tabak hazırlamıyor, çünkü herkes aynı tabakta yiyince Hayat yedi mi, aç mı kaldı çok emin olamadığı için böyle yapıyor. Hayat da zaten yemek yemeyi hiç sevmez. Yani hiç yemek falan da istemez, canım şunu çekti, anne şundan yapalım falan hiç yok. Hayat esasında robot gibidir. Yani karnını doyur zaten yemek yemek çok istemez ama yinede karnı açken kötü olduğu için annesi mutlaka doyurur.
Öğle vakti Hayat biraz telefonla oyalandı ve fizik yapmaya başladı. İnanç'tan hiç bir haber yoktu. Zaten Hayat bu yıl İnanç'ı düşünecek durumda olmayacaktı. Sınavına 2 hafta vardı sonra 1 ay sonra da Kpss başvurusu yapıp tam tekmil çalışacaktı. Bu yıl mutlaka bir şeyler başarmalı, bu hayatta ben de varım demeliydi. Yoksa ailesi bile olsa onu kimse birşey yerine koymuyordu. Hayat herkesin gözünde hasta, eksik, beceriksiz belki de çekilmez biriydi. 
İnanç için de Hayat böyle olduğunu biliyordu ama tabii İnanç hiç bir zaman Hayat'ı öyle sandığı gibi görmemişti. İnanç için Hayat normal bir insandı. Aslında hasta olduğunu bilmese, ya da İnanç hastaneden gönderilmiş olmasa, Hayat'a normal bir insan gözüyle bakacaktı ki zaten düğün akşamına kadar Hayat'ın hasta olduğunu bile  bilmiyordu.
İnanç, Hayat'ın hâlâ mesajını görmemiş olmamasına inanamıyordu. Görmesi için mesaj yazmaya devam etti;
"Mutlu yıllar umarım bu yıl isteklerin yerine gelir."
Hayat çok sinirlendi ve şöyle yazdı;
"İnşallah diyelim en büyük isteğim olsun sen buradan git de gerisi mühim değil."
İnanç çok şaşırdı ve şöyle dedi;
"Gitmiyorum tamam mı?"
Hayat;
"İyi gitmezsen gitme rahat bırak beni."
Hayat anlık sinirle yanlışlıkla İnanç'ı engelledi. İnanç çok şaşırdı. Neydi bu şimdi?


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 40: SEBEBİ YOK SEVGİMİZİN

Resim
sebebi yok sevgimizin Hayat, İnanç'tan tüm bu başına gelenlerin sebebini bekliyordu. Bir açıklama, bunca şeyin neden olduğunu bilmek onun da hakkıydı. İnanç derin bir nefes aldı ve anlatmaya başladı: -Hayat bak çok saçma ama sebebi yok yani. Tamam haklısın amcam yüzünden geldim tamam doğru birsürü yalan söyledim, ama seni seviyorum ve bu yalan  değil. Hayat: -Sebepsiz mi herşey? Boş yere durup dururken hayatımın içine ettin. Teşekkürler gerçekten yani sen olmasan ne yapacaktım ben bu hastalıklı halimle acaba? Ya siz bana karşı mısınız? Ben tam olayı unutuyorum normal hayatımı sürdürmeye çalışırken neden sürekli başıma iş açıyorsunuz? İnanç: -Hayat sakin ol. Benim suçum yok. Hayat: -Suçun büyüğü sende değilse ben de bir şey bilmiyorum. Hale bak ya, sen normal bir çocuk gibi binbir zorlukla büyü et sonra birilerinin amcası yüzünden ömür boyu bir hastalığın gölgesinde yaşa! Sonra da hiç alakasız biri "seni seviyorum" yalanlarla falan aklını çelsin. Ne bu İnanç ge...
Devamı

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 50; HAYAL VE GERÇEK

Resim
Hayat, son olanlardan sonra artık İnanç'la görüşmüyordu. Hayattan bıkkın bir Hayat vardı artık. Hiç bir şeyi eskisi gibi büyük bir mutlulukla yapmıyordu.  Can: -Abla sen İnanç abiyle küs müsün? Hayat: -Ne alaka? Yani neden böyle düşündün ki? Can: -Geçen gün seni sordu doktor yürüyüş vermiş ablan müsait olunca beraber yürürüz, dedi. Hayat: -Sen ne dedin? Can: -Geçmiş olsun dedim bir yerinde bir şey var mı diye sordum. Hayat: -O ne dedi? Can: -İyiyim yok birşeyim, dedi.  Hayat: -Başka bir şey dedi mi? Can: -Yok abla hem bana niye soruyorsun? Ben sizin aracınız değilim diye biliyorum ama. Hayat: -Bir daha konuşursan ona dedi ki; ablam seni sevmiyor boşa hayal kurmanın manası yok. Can: -Ben karışmıyorum hem gerçekten sevmediğine emin misin? Hayat: -Senin bir yere gitmen gerekiyordu sanırım dimi? Spor falan hadi canım kardeşim git sen en iyisi. Can: -Abla ben çocuk değilim biliyorsun dimi? Hayat: -Büyüdün de bana karşı mı geliyorsun sen? Can: -Biz neden normal kardeşler...
Devamı

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 49: BİR SEN ÖNEMLİSİN ARTIK

Resim
Bir sana Birisi gördü mü ki bizi acaba? İnanç var ya bazen kızdım falan ama hakiki dostmuş. Sen ne dersen de ben buradayım dedi bana ve dediği gibi de yapıyor. Onunlayken her derdimi unutuyorum artık. Sanki hiç derdim yok gibi bakıyor bana. Tamam, güven vermedi bana hiçbir zaman, doğru ama benim ondan korktuğum kadar o da benden korkuyor hissediyorum.  Hem başkasıyla olmasına göz yummak büyük bir acı verir bana. İnanç, benimle olmak için o kadar oyun çevirmişken onu hayal kırıklığına uğratmak olmaz.
Devamı