HAYAT VE İNANÇ BÖLÜM 12; HAYAT'IN YENİ EVİ

Hayat'ın Yeni Evi

Hayat, yeni evine taşınalı 24 saat geçmişti. Eski mahalleyi özlüyor muydu? Hayır, eski mahallesinde yaşadığı acıları unutmak için buraya gelmişti zaten, tekrardan oraya geri dönmesine gerek yoktu.

Hayat'ın mutlu olacağı yerde olması önemliydi onun için. Annesinden böyle öğrenmişti. Çünkü annesi için evladının mutlu olduğunu görmek en güzel mutluluktu. Hayat da bunca zaman mutluluğun gelmesini beklemiş gelmeyince o mutluluğa gitmek için taşınmıştı.

Hayat, mutluluğu bu kadar arzuladığı halde neden bir türlü mutlu olamıyordu. Belki de mutlu olmaktan korkuyordu.

Evin balkonunda oturup dışarıyı izleyerek hayal kurdu. Belki gerçek olmayacaktı. Belki her zaman olduğu gibi hayalini gerçekleştirmeye ramak kala başına yine kötü bir şey gelecekti. Ama kötü şeylerin olma ihtimalinden dolayı yaşadığı iyi şeylerin de hayatından kayıp gitmesine izin verecek değildi. Tüm bunları düşünürken telefon çaldı. Yabancı bir numara arıyordu. Hayat normalde yabancı numaralara çok cevap vermezdi ama telefonu kapattığı an telefon tekrar çalmaya başladığı için açmak durumunda kaldı.

Hayat:

-Alo, kimsiniz?

Telefondaki ses:

-Hayat, neredesin?

Hayat:

-Tanışıyor muyuz?

Telefondaki ses:

-Hayat, izin ver yanına geleyim ben burada sen orada olmuyor kafayı yemek üzereyim.

Hayat:

-Kimsin sen ya?

Telefondaki ses sustu.

Hayat:

-Alo.

Cevap gelmedi. Hayat telefonu kapatıp koltuğa fırlattı.

İnanç suçu neydi bir türlü anlamıyordu. Hayat, onu hiç dinlemeden yüzüne kapattıysa mevzu baya derindi. İnanç bu durumda kime danışmalı bilmiyordu ama bir umutla Güven abinin yanına gitmek için yola çıktı. Güven abi İnanç'ı böyle görmeye alışık değildi. 

Güven:

-Hayırdır İnanç ne oldu?

İnanç:

-Ne olacak Hayat mahalleyi terketti dün.

Güven:

-Kendi açısından iyi yaptı kız. Yani bu mahallede harcanıyordu yıllardır bak ne güzel kendini kurtarmış.

İnanç ağzı bir karış açık bir şekilde 😲:

-Nasıl yani? Kendini kurtarmış derken?

Güven:

-Kendini kurtarmış baya yani. Helal olsun kıza.

Bu mahalleye takılıp kalmıştı. Evden dışarı bile çıkmıyordu. 

İnanç:

-E yani ne olmuş?

Güven:

-Farklı dünyalara açılmış olabilir. Farklı dünyalarda yepyeni hayatlar olabilir.

İnanç:

-Nereye gittiğini biliyor musun?

Güven:

-Nereden bileceğim İnanç, sen biliyor musun yoksa?

İnanç:

-Malesef bilmiyorum ama öğrenmek için bir fikrim olabilir?

Güven merakla🤔:

-Nedir İnanç?

İnanç:

-Hayat seni abisi gibi görüyor ve sana güveniyor. Arayıp soracaksın sana güvendiği için sana söyler, diye düşünüyorum.

Güven:

-Neden kendin arayıp özür dilemedin?

İnanç:

-Benim konuşmama izin mi verdi sanki? Hep bir atar anlamadım gitti.

Güven:

-Peki İnanç. Arıyorum. Der ve telefonunu alıp Hayat'ı arar. Hayat, Güven abinin aradığını görünce heyecanla açar.

Hayat:

-Efendim abi.

Güven:

-Naber Hayat? Nasıl gidiyor?

Hayat:

-Çok güzel şuanlık bir sıkıntı yok. Sen ne yapıyorsun?

Güven:

-Ne yapayım Hayat'ım bende işte aynı mahalledeyim. 

Hayatım mı? Güven abi ile Hayat arasında ne vardı? İnanç için bu çok şüpheli bir durumdu. İnanç koşar adım dışarı çıktı. Güven:

-Planın işe yarıyor galiba çıktı yanımdan.

Hayat gülerek😂🤣:

-Hani çok akıllıydı ya?

Güven:

-Devam edecek miyiz bu oyuna?

Hayat:

-Tabiki görür o arkamdan bir ton iş çevirmeyi.

Güven:

-Sen ne zaman döneceksin?

Hayat:

-Özlettim mi kendimi?

Güven:

-E yani tabiki. Ne zaman döneceksin?

Hayat:

-Valla orasını bilemiyorum burası çok güzel kafamı dinliyorum. Yani belli de olmaz döner miyim dönmez miyim?

Güven:

-Bence dön çünkü dönmezsen İnanç'ı daha fazla burada tutamam.

Hayat:

-Duracak o orada gerekirse bağla ama sakın gelmesin yanıma.

Güven:

-Sence de abartmıyor musun?

Hayat:

-Az bile yapıyorum.

Güven:

-Neyse karışmıyorum ne yaparsan yap hadi görüşürüz 👋🏻 öptüm 😘.

Güven, telefonu kapattığı gibi İnanç sinirli bir şekilde yanına gelir. İnanç:

-Ne oluyor Güven abi? Canım öptüm gibisinden şeyler diyorsun hayırdır?

Güven şaşırarak:

-Yani İnanç mahallemizin kızına yürüyecek halim yok hem sen de biliyorsun ki ben Elif'i

seviyorum.

İnanç:

-Sen onu git başkasına yuttur ben anladım. 

Güven:

-Neyi anladın bak bizim aramızdaki sadece abi-kardeş ilişkisi yani başka bir şey yok. Olamaz da zaten.

İnanç:

-Diyorsun. O zaman abisini neden terketti bu kız? Yani bir arada olmanız gerekmiyor mu?

Güven:

-Ya bak senin anladığın gibi bir şey olması imkansız.

İnanç:

-Neyse abi bir daha ararsa ona söyle "bitti benden bu kadar artık ne yaptığı umurumda bile değil." Aynen böyle söylersin.

İnanç hüzünle Güven abinin yanından da çıktı gitti. Neydi İnanç'ı bu hale getiren? Güçlü İnanç bir anda güçsüz bir hâl almıştı. Bir anda dünyası başına yıkılmış gibi hissediyordu. Yolda yürürken Hayat'ı gördüğünü sanıp bir kafeye girdi. Kafeye girince Hayat kalkıp gitmişti adeta. İnanç kafayı mı yiyordu acaba?

Kafe sahibine sordu;

-Şurada oturan kız nereye gitti gördünüz mü?

Kafe sahibi:

-O burada çalışıyor zaten izin verdim eve gitti yarın gelecek.

İnanç:

-Adı ne?

Kafe sahibi:

-Büşra, buranın en iyi çalışanlarından biridir. Hayırdır sen neden soruyorsun Büşra'yı?

İnanç:

-Bir arkadaşıma benzettim.

Kafe sahibi:

-Bizim mahalleden birisiyse burada çalışanların hiçbiri bizim mahallede oturmuyor. 

İnanç:

-Anladım sağol abi.

Kafe sahibi:

-Ne ikram edelim sana?

İnanç:

-Bir soda alırım varsa.

Kafe sahibi:

-Buraya bir soda, diye bağırır. O sırada kafeye Güven abi girer.

Güven:

-Hayırdır İnanç sen çok gelmezdin buralara?

İnanç:

-Birini gördüm sanırım. Takip ettim buraya girdi.

Güven:

-Kim ki bu?

İnanç:

-Büşra diye bir kız.

Güven:

-Hayat unutulmuş bakıyorum.

İnanç:

-Sorma abi aynı Hayat'a benziyordu bir görsen. Hayat mahallede sandım bir an girdim buraya.

Güven:

-Hayat senin başka birine kapıldığını duysa.....

İnanç:

-Gitmeyecekti o zaman. Hem söyledim ya artık umurumda değil yani sanki karşıdan buraya gelecek hali var. Hiç kimse kusura bakmasın ama birisi yüzünden hayatımı bozamam.

Güven:

-Emin misin? Hayat bunun için.

İnanç:

-Hayat da beni istemiyor zaten yanında boşver.

Güven daha fazla üstelemez.