İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 25:GÜL'ÜN KAÇIRILMA SAHNELERİ
Gül kafasında çuvalla nereye götürüldüğünü bile bilemez, perişan bir haldeydi. Kimin Gül'le bir derdi olabilirdi ki? Şu durumda Gül'ü herkes severdi neden kaçırmak istesinlerdi ki. Gül'ün aklında milyonlarca ne yapmış olabileceğine dair en ufak bir fikri bile yoktu.
Hani bazı durumlar vardır; ne olursa olsun boyun eğmen gerekir ya Gül de şuanda Can'ı korumak için bilmediği bir yerde elleri kolları bağlı bir vaziyetteydi. Ama en azından Can iyiydi ya bu ona yeterdi. Can'a birşey olsaydı Hayat'a nasıl açıklama yapacağını bilemeyecekti ama kendisini bekleyen, koruyan birisi yoktu ki. Can neredeydi bilmiyordu ama en azından iyi olduğunu biliyordu.
Gül, bunları düşünürken karşıdan bir adam geldi.
Adam:
-Uyanmışsın bakıyorum. Kusura bakma çok kaliteli bir kaçırılma olmadı.
Gül:
-Neden ki? Hem yani neden ben?
Adam:
-Bir kere güzelsin o yanındaki çocuk gibi aklın havada değil.
Gül:
-Sana Can'a hakaret etme hakkını kim veriyor?
Adam:
-Adı Can mıydı? Tüh bilmiyordum.
Gül:
-Sen soruma cevap ver, neden beni kaçırdınız?
Adam:
-Valla isteyerek olmadı.
Gül sinir bozukluğuyla güldü.
Adam:
-Komik bir şey mi var?
Gül:
-Amacınız ne? Yani birisini kaçırmaktan zevk alamazsınız herhâlde 🤣😂😂.
Adam:
-Seninkiler seni aramaya başlamış mıdır sence?
Gül:
-Kimden bahsediyorsun? Hem yani sanane...
Adam:
-Hiç, merak ettim. Erkek arkadaşın seni arıyor mu sence?
Gül:
-Neden merak ediyorsun ki? Özel hayatım seni hiç ilgilendirmez.
Adam:
-E ne konuşalım daha?
Gül:
-Seninle konuşmak isteyen kim acaba? Hem sen kim oluyorsun ki seninle konuşmamı bekliyorsun?
Adam:
-Biraz kibar olabilir misin? Sen hep böyle misin?
Gül:
-Offf ya tanımadığım adamla niye konuşmamı bekliyorsun ki oradan bakınca salak mı görünüyorum?
Adam:
-Of tamam ne halin varsa gör çıkıyorum burada yalnızsın haberin olsun.
Adam odadan çıkar.
Odadan çıkar çıkmaz telefonu eline alan adam doğruca İnanç'ı arar.
İnanç:
-Alo. Ne yaptın?
Adam:
-Çıktım yanından ve kesinlikle bilgi alamadım. Abi sen gerçekten emin misin bunun işe yarayacağından? Kızlar bayağı inatçı. İki dakika doğru dürüst konuşturmadı. Hep bir atar anlamadım gitti.
İnanç:
-Ne yapıcan işte bizim mahalle kızları böyle. Ama İnşallah bana çok kızmazlar işin sonunda.
Adam:
-Bana patlamasınlar da sonra sevenleri kavuşturacağız diye ortada kaynamiyak.
İnanç:
-Korkma ölmezsin birşey olmaz. Ölseydim ben ölürdüm aylardan beri.
Yorumlar
Yorum Gönder