İNANÇ VE HAYAT: BÖLÜM 62: EVİ ÇOK ÖZLÜYORUM

Köye geleli 10 gün oldu. Dayım hastanede daha dün ameliyat oldu, ne zaman eve döner belli değil. Kışın köye gelmek benim için dünyanın en büyük işkencesi olabilir. Buradaki herkese sinirim bozuluyor. Çok garip bir haldeyim şuan. Dün akşam Can da babaannemle İstanbul'a döndü. Can gidince  beni bir sıkıntı bastı. 
Ben burada annemle kalmak zorundayım. Dayım hastaneden ne zaman çıkar, ne zaman döneriz hiç bir fikrim yok. İşte bu belirsizlik beni mahvediyor. Can da yok artık. Aile bildiğim tek kişiyle buradayım. O da beni buraya geleli çok anlamıyor.
Dönsek de artık rahat yuvamıza dönsek. Çok sıkıcı köy hayatı hiç bana göre değil. Asıl sorun şu ki fizyoterapistim Eda hariç kimse beni arayıp sormadı. Hiç kimse değerimi bilmiyor, Allah bilir yokluğumu kimse hissetmemiştir. Ya Gül bile aramadı ki bunca yıllık arkadaşım yani. 
Neyse gelelim bugün ne oldu; bugün çok ilginç kimse gelmedi, anneannem çok yol gözledi ama ne gelen var ne giden. Biz de dayımlarla evdeydik. Öğleden sonra kuzenim hastaneden geldi. Dayım bizi görüntülü aradı. Konuşacak gücü yoktu ama en azından durumunu görmüş olduk. Saçlarını kesmişler aynı kuzenime benzemiş. Sonra dayımın durumunu konuştuk gün boyu. Sonra kuzenimin abisi evden dayıma bir şeyler götürmek için hastaneye gitti. Bugün Can gideli daha 2.gün, şimdiden çok özledim. Bugün sıkıntıdan yüzümdeki sivilcelerle o kadar oynamışım ki sivilcenin olduğu yer yara olmuş. Çok sıkıntım var ne olduğunu bilmesem de....


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 40: SEBEBİ YOK SEVGİMİZİN

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 50; HAYAL VE GERÇEK

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 49: BİR SEN ÖNEMLİSİN ARTIK