İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 64: DÖNÜŞÜM
Dönüşüm
Eve dönüyorum sonunda Can gidince burada aslında ne kadar yalnız olduğumu farkettim. Burada herkesin gözü önünde, her davranışımın izlendiği bir ortam da ne bilim?
Evde herşeyi yapıyordum kimse de birşey demiyordu. En çok bu sebepten gitmek istiyorum. Can'a mesaj yazdım dün. Can, geleceğimi birisine söyledi mi acaba?
Neyse dönüşüm muhteşem olacak; evi çok özledim çünkü. Sonunda gün boyu birisinin sürekli beni izlemediği, sinirimi bozan konuşmaların dönmediği ferah ve rahat evime dönüyorum. Annem bana bir kitap verdi. Ben de okudum. Kitapta; bir kız ile bir gencin aşkı söz konusu, güzel bir aşk yaşıyorlardı ama sonu hiç beklediğim gibi güzel bitmedi. Ya bizim hikayemiz de böyle kötü biterse... Ya mutlu olamazsak.... Ya hep olduğu gibi herşey kötü olursa..... Ben bunu İnanç'a kaç kere anlattım. Ama o ısrarla anlamadı beni.
Ya benim hayatımda hep güzel gibi görünen şeylerin sonu kötü bitti. Ben artık bir kötü olay yaşamak daha istemiyorum. Ama İnanç'a böyle söyleyince ben niye "ona hiç yüz vermiyormuşum","ben niye hep böyle yapıyormuşum", hep suçu bana buluyor.
Ben daha yolun başında söyledim "benim okulum ilgilenmem gereken ailem ve yani bana özel sıkıntılarım var." Yani ben senin gibi boş gezenin boş kalfası değilim.
Yolda olduğumu biliyor mu ki? Nereden bilsin ya? Ben kimim ki zaten? O gitsin Büşra'yla falan takılsın. Hiç arayıp sorma zahmetinde bile bulunmadı.
Ama görür o, ben en baştan söylemem gereken herşeyi söyledim.O dinlemek istemiyorsa kendi bileceği iş, beni hiç ilgilendirmiyor. Bir aydır neredeyim, ne durumdayım hiç aramadı. Orada olsam her akşam arardı ama. Neymiş "beni çok seviyormuş." Öyle kolaydı sevgi, kime yediriyorsa.
Yorumlar
Yorum Gönder