İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 77: ÇALIŞIYORUM SENİN İÇİN

Her şey sensin
İnanç, tekstilde işe girmişti ama Hayat hep aklındaydı. Çalışıyordu bir şekil ama sanki hep bir şeyler eksik gibiydi. En azından Hayat'ın yanında boşu boşuna durup onu rahatsız etmiyordu. Hayat'ın iyi ve rahat hissettiğini biliyordu en azından.
Hayat sabah erkenden kalktı. Fiziğe hazırlandı. Hava yağmurluydu ama servisle gidiyordu en azından. Hazırlanıp ayakkabılarını giydikten sonra merdivenleri inerek aşağı indi. Beklemeye başladı. O saatte mahalledeki bütün öğrenciler okula giderken nihayet servisin gelmesiyle Hayat servise binip bir yere oturdu.
Servis mahalleden birkaç kişi daha alıp hızlıca kuruma doğru ilerlemeye başladı. O kuruma rahatça giderken İnanç iş yerinde ter döküyordu.
Ama Hayat, İnanç'ın çalıştığını bildiği için alışması için bir süre ortalıkta görünmedi. Sonuç olarak İnanç ne yaparsa yapsın Hayat onun yaptığı gibi kimsenin hayatına müdahale etmek zorunda değildi. Egzersizlerini yaparak evine yine servisle geri dönen Hayat eve girerken mahallede Gül ile karşılaştı.
Gül:
-Naber Hayat? 
Hayat:
-Fizikten geldim işte iyiyim yoruldum biraz sadece o kadar.
Gül:
-Hadi hayırlı olsun.
Hayat:
-Ne oldu ki? Ne hayırlı olsun yani?
Gül:
-İnanç'ı işe başlatmışsın. Valla kanka iyi yaptın neydi o öyle mahallede aylak aylak geziyordu.
Hayat:
-İnanç işe mi başladı?
Gül:
-Sen demişsin ya, işe başla boş boş tepemde dikilip durma. Bana da Güven abi söyledi.
Hayat:
-Güven abiye kim söylemiş? Hem yani ne bu dedikodu olmak için mi geldi bu çocuk buraya? 
Gül:
-Valla kanka ben duyduğumu söylüyorum ama orasını tabi İnanç'a sormak gerekiyor.
Hayat:
-Benim anlamadığım bu çocuk öğrenciydi hani. Hiç okuyormuş gibi davranmıyor.
Gül:
-Kanka valla biliyorsun ki üniversite öyle çok sıkı bir yer değil. Yani biz de 7/24 ders çalışmıyoruz sonuçta.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 40: SEBEBİ YOK SEVGİMİZİN

Resim
sebebi yok sevgimizin Hayat, İnanç'tan tüm bu başına gelenlerin sebebini bekliyordu. Bir açıklama, bunca şeyin neden olduğunu bilmek onun da hakkıydı. İnanç derin bir nefes aldı ve anlatmaya başladı: -Hayat bak çok saçma ama sebebi yok yani. Tamam haklısın amcam yüzünden geldim tamam doğru birsürü yalan söyledim, ama seni seviyorum ve bu yalan  değil. Hayat: -Sebepsiz mi herşey? Boş yere durup dururken hayatımın içine ettin. Teşekkürler gerçekten yani sen olmasan ne yapacaktım ben bu hastalıklı halimle acaba? Ya siz bana karşı mısınız? Ben tam olayı unutuyorum normal hayatımı sürdürmeye çalışırken neden sürekli başıma iş açıyorsunuz? İnanç: -Hayat sakin ol. Benim suçum yok. Hayat: -Suçun büyüğü sende değilse ben de bir şey bilmiyorum. Hale bak ya, sen normal bir çocuk gibi binbir zorlukla büyü et sonra birilerinin amcası yüzünden ömür boyu bir hastalığın gölgesinde yaşa! Sonra da hiç alakasız biri "seni seviyorum" yalanlarla falan aklını çelsin. Ne bu İnanç ge...
Devamı

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 50; HAYAL VE GERÇEK

Resim
Hayat, son olanlardan sonra artık İnanç'la görüşmüyordu. Hayattan bıkkın bir Hayat vardı artık. Hiç bir şeyi eskisi gibi büyük bir mutlulukla yapmıyordu.  Can: -Abla sen İnanç abiyle küs müsün? Hayat: -Ne alaka? Yani neden böyle düşündün ki? Can: -Geçen gün seni sordu doktor yürüyüş vermiş ablan müsait olunca beraber yürürüz, dedi. Hayat: -Sen ne dedin? Can: -Geçmiş olsun dedim bir yerinde bir şey var mı diye sordum. Hayat: -O ne dedi? Can: -İyiyim yok birşeyim, dedi.  Hayat: -Başka bir şey dedi mi? Can: -Yok abla hem bana niye soruyorsun? Ben sizin aracınız değilim diye biliyorum ama. Hayat: -Bir daha konuşursan ona dedi ki; ablam seni sevmiyor boşa hayal kurmanın manası yok. Can: -Ben karışmıyorum hem gerçekten sevmediğine emin misin? Hayat: -Senin bir yere gitmen gerekiyordu sanırım dimi? Spor falan hadi canım kardeşim git sen en iyisi. Can: -Abla ben çocuk değilim biliyorsun dimi? Hayat: -Büyüdün de bana karşı mı geliyorsun sen? Can: -Biz neden normal kardeşler...
Devamı

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 49: BİR SEN ÖNEMLİSİN ARTIK

Resim
Bir sana Birisi gördü mü ki bizi acaba? İnanç var ya bazen kızdım falan ama hakiki dostmuş. Sen ne dersen de ben buradayım dedi bana ve dediği gibi de yapıyor. Onunlayken her derdimi unutuyorum artık. Sanki hiç derdim yok gibi bakıyor bana. Tamam, güven vermedi bana hiçbir zaman, doğru ama benim ondan korktuğum kadar o da benden korkuyor hissediyorum.  Hem başkasıyla olmasına göz yummak büyük bir acı verir bana. İnanç, benimle olmak için o kadar oyun çevirmişken onu hayal kırıklığına uğratmak olmaz.
Devamı