BÖLÜM 54: BÖYLE BİTMESİN

İnanç ne kadar mektup da yazsa her gün yanında da olsa bir türlü kendini sevdirememesinin nedenini bir türlü bulamıyordu. Tamam yapmıştı bir hata ama yani daha ne kadar sürebilirdi bu küslük.
Aslında düşününce Hayat da haklıydı. Yani korkuları vardı belki hasta olduğu için kendi değerini bilmiyordu ama bu hiç bir şeye engel olamazdı. İnanç bu konuyu Hayat'la kaç kere konuşmaya kalksa sonuç hep olumsuzdu.
İnanç:
-Hasta olman engel değil, dedikçe 
Hayat:
-Tabi canım ne demezsin, her şeye engel bu ben doğru dürüst yaşayamıyorum şuan sen farkında mısın? Deyip atar yapıyor çıkıp gidiyordu.

İnanç:
-Senin derdin tam olarak ne? Niye sürekli bağırıyorsun bana?
Hayat:
-Ay gücüne mi gitti? Kusura bakma affedersin ya. Normalde bağırmam ama beni hayattan soğutan sebepler tam karşımda diziliyken nasıl sakin kalmamı bekliyorsun? 
İnanç:
-Ben seni hayattan mı soğutuyorum?
Hayat:
-Evet ya da hayır ne fark eder? Sanki suçunu söylesem gideceksin de....
İnanç:
-Ben de bunu merak ediyorum; benim suçum ne Hayat?
Hayat alnına vurdu:
-Hey Allahım bilmiyormuş gibi soruyor bir de ya?
İnanç:
-Gerçekten diyorum bilmiyorum. Anlatıcak mısın?
Hayat:
-Sizin hastanede yattım ben sen bunca zamandır neredeydin? Bir anda sürpriz yumurta gibi çıktın karşıma? Yani kötü günümde yanımda olacak cesaretin yoksa iyileştikten sonra da ortaya çıkmana gerek yoktu.

İnanç:
-Peki öyle olsun. İstenmediğim yerde durmam. 


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 40: SEBEBİ YOK SEVGİMİZİN

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 50; HAYAL VE GERÇEK

İNANÇ VE HAYAT BÖLÜM 49: BİR SEN ÖNEMLİSİN ARTIK