BENİMLE MİSİN?

bazı aşklar yarım kalmalı

İnanç, Hayat'ın üzülmesini istemiyordu. Ama o mahallede olduğu sürece yüzünü güldürebilmenin pek bir yolu yoktu.

İnanç sabah işe gitmeden önce bir mesaj yazarak parkta buluşacaklarını haber verdi.

Hayat ise yatağında öyle bir uyuyordu ki yani onu uyandırmak mümkün değildi. Annesi kaç kere çağırdığı halde hiç umurunda bile olmadı. Annesi son kez:

-Ben markete gidiyorum.

Hayat:

-Tamam git, ben uyuyacağım.

Annesi:

-Tamam uyu sen gelince kahvaltı yaparız.

Hayat:

-Hadi görüşürüz, dedi ve arkasını dönüp uykusuna devam etti.

Tam o sırada telefon çaldı ve Hayat oflaya puflaya yataktan kalkmak zorunda kaldı.

Hayat:

-Alo.

Telefondaki:

-Hayat rahatsız etmedim dimi?

Hayat:

-Sabah sabah kimsin sen ya? Hem niye aradın?

Telefondaki:

-Sakin Hayat ya hem öğle oldu ne sabahı? Belki işe gitmeden önce görüşürüz demiştim ama sen hâlâ uyanamamışsın.

Hayat:

-İnanç ya kusura bakma. Sabah sabah telefon çalmasına çok alışık değilim de.

Telefondaki:

-Belli belli kaç kere aramama rağmen hâlâ beni kaydetmememin sebebi ne peki?

Hayat:

-Aslında kaydettim ama işte.

İnanç:

-Eee............... 

Hayat:

-İnanç bak inan bana kaydettim ama şey oldu.

İnanç:

-Ona basitçe "umurumda değilsin İnanç"desen daha kolay olmaz mı? Anladım ben anlayacağımı.

Hayat:

-İnanç bak bu sefer gerçekten hiç bir suçum yok.

İnanç:

-Senin suçun değil zaten benim suçum. Ne diye karşılık bulamayacağım kapılarda dolaşıyorsam. Hem de üstelik hasta kontrolü mü bu nedir ben anlamadım.

Hayat:

-Hasta kontrolü ne ya?

İnanç:

-Boşver ya sinirini bozmayalım.

Hayat:

-Bence de boşverelim kendi hayatımıza yönelelim.

İnanç:

-Bitti mi Hayat?

Hayat:

-Bitti artık. Uzatmaya gerek yok.